တခါတုန္းကသားအဖႏွစ္ေယာက္ရွိပါတယ္။ တစ္ေန႔ေတာ့သားအဖႏွစ္ေယာက္ ခရီးတစ္ခုထြက္ဖို႔ျပင္ၾက ပါတယ္။ သူတို႔ထြက္မယ့္ ခရီးစဥ္မွာေတာ့အုပ္တစ္ခုကိုျဖတ္သန္းသြားရမွာပါ။ အဲဒီေတာအုပ္ ထဲမွာ ဓားျပသူခိုး ေတြကလည္းရွိေနပါတယ္။ဓားျပသူခိုးေတြရဲ့လုပ္ထံုးအစဥ္အလာတစ္ခုက သားအဖ ႏွစ္ေယာက္ လာရင္သား ကိုဖမ္းျပီး အေဖလုပ္သူကို အိမ္ျပန္ျပီး ေငြယူေစပါတယ္။ ဆရာတပည့္လာရင္ လည္းဆရာကို ဖမ္းၿပီးတပည့္ကိုအိမ္ေငြျပန္ယူေစပါတယ္။ဒီလုပ္ထံုးအစဥ္အလာကို သိ ထား ေတာ့ သားအဖႏွစ္ေယာက္ ကခရီးမထြက္ခင္ အေဖလုပ္တဲ့သူက “ငါ့သားဓားျပသူခိုးေတြ နဲ႔ေတြ႔တဲ့အခါ မင္းနဲ႔ ငါသားအဖေတာ္တယ္လို႔ မေျပာနဲ႔ ဘာမွမေတာ္ဘူးလို႔ေျပာ” လို႔ မွာပါတယ္။ဒီလိုနဲ႔ေတာထဲ ေရာက္ေတာ့ ထင္တဲ့အတိုင္းပါပဲ။ဓားျပသူခိုးေတြနဲ႔ေတြ႔ပါတယ္။ေတြ႔ေတာ့သားအဖႏွစ္ေယာက္ကိုဖမ္းျပီး “သင္တို႔ဘာ ေတာ္သလဲ” လို႔ ေမးေတာ့ သားလုပ္တဲ့ သူက “ဘာမွ မေတာ္ဘူးလို႔”ျပန္ေျဖလိုက္ ပါတယ္။
ဒီေတာ့ သားအဖႏွစ္ေယာက္ေတာအုပ္ကထြက္ခြင့္ရျပီးေရွ႕ကို ခရီးဆက္ခဲ့ၾကပါတယ္။နားရမယ့္ေနရာ မွာနားၿပီး ညခ်မ္းေရာက္ေတာ့ေရခ်ိဳးပါတယ္။ေရခ်ိဳးျပီး ေတာ့စိတ္ေကာ၊ရုပ္ေကာ ၾကည္ေနတဲ့အတြက္ သားျဖစ္သူ ကမိမိရဲ့ တစ္ေန႔တာသီလကို ျပန္ဆင္ျခင္တဲ့အခါ မနက္က မုသားေျပာခဲ့ တာကိုျပန္ သတိရပါတယ္။ ထိတ္လန္႔သံေ၀ဂျဖစ္ျပီး“ဒီအကုသိုလ္ ဟာငါ့ကိုအပါယ္ခ်ေတာ့မွာပဲ” ဆိုျပီးရပ္ လ်က္ ၀ိပႆနာ ပြားလိုက္တာပေစၥကဗုဒၶါအရွင္ျမတ္ ျဖစ္သြား ပါတယ္။ ပေစၥကဗုဒၶါ ျဖစ္သြားေတာ့ ဖခင္ကို တရားေဟာျပီး နႏၵမူလိုဏ္ဂူကို ၾကြသြားပါေတာ့တယ္။